zie de zon schijnt
hoger dan gedacht
brandt zich in deze verdorven leegte
een plek met een duister verleden
mijn hart jouw speelplaats
bent niet bang
of doet alsof
maar weet dat jij vroeger al
zandkastelen in lava bouwde
dus hoe laat ik je smelten
hoe ga ik deze scherven
stuksmijten
opnieuw en opnieuw
ik pak je vast
want heb je gevonden

de regenboog verscheen net na de regen
jij bent de mooiste kleur
laat me bijna al dat zwart vergeten

maar je kan nooit voor eeuwig weglopen
ooit moet je eraan geloven
nooit zal je het kunnen ontkomen

jij, mijn grijs
in een dag vol kleur
terwijl jij juist alle kleur bent in mijn dag

ik graaf diep en
geef je een plekje in mijn hart